Bogowie i boginie egipscy tworzyli najbardziej bogaty i złożony system bogów na świecie. Było ich bardzo wielu, niektórzy bogowie wraz z upływem czasu znikali ze sceny, pojawiali się inni, a bywało i tak że niektórzy przetrwali całe tysiąclecia. Egiptolodzy badający bogów podzielili się na dwie grupy. Syn boga Amona. Wraz z Amonem i jego matką Mut tworzył tebańską triadę bogów. Przedstawiony z półksiężycem i dyskiem na głowie. Enneada – (przetłumaczone z greckiego „dziewiątka”) – dziewięciu głównych bogów Heliopolis: Ra (w starożytności był zastępowany przez Atuma), Szu, Tefnut, Geb, Nut, Ozyrys, Izyda, Set, Neftyda. Bóg pogody, nieba i ziemi, władca błyskawic i wszystkich bogów. Jowisz/Jupiter. bóg nieba, burzy i deszczu, władca nieba i ziemi, dziennego nieboskłonu. Hera. Bogini niebios, patronka macierzyństwa, opiekunka małżeństwa i rodziny. Junona. Opiekunka życia kobiet, w tym życia seksualnego i macierzyństwa. Atena. Odpowiedzialność za szkody posiadaczy mechanicznych środków pojazdu uregulowana jest bardzo podobnie jak odpowiedzialność przedsiębiorstw i zakładów posługujących się siłami przyrody (art. 435 KC). Tak więc przepis art. 436 KC., umiejscowiony przez ustawodawcę w Księdze Trzeciej, Tytuł VI, Czyny niedozwolone brzmi : „ § 1 Klasa 7 Klasa 8 Gimnazjum Liceum Technikum Filozofia Polski. bogowie i boginie mitologia grecka klasa 5 O rety! Krety! autor: Ktosiekcosiekni. Klasa 5. bogowie i ich funkcje (mitologia) Połącz w pary. autor: Patentnakorki. Klasa 5 Angielski. Bogowie i Bóstwa Słowiańskie Połącz w pary. ERYNIE - boginie zemsty z rodzone z krwi okaleczonego Uranosa: Alekto - usposobienie gniewu, Tysyfone - zemsty, Megera - nienawiści. GAJA - Matka-Rodzicielka, wraz z Uranosem wyłoniła się z Chaosu; była to pierwsza para bogów władająca światem, prarodzicami następnych pokoleń bogów, Kronosa i Zeusa. Miała córkę Raję. Tłumaczenie hasła "siły przyrody" na francuski forces de la nature jest tłumaczeniem "siły przyrody" na francuski. Przykładowe przetłumaczone zdanie: Ta nowa władza rozciągnie też całkowitą kontrolę nad ziemskimi siłami przyrody. ↔ Ce nouveau gouvernement maîtrisera complètement les forces de la nature. Natura (Physis ) mit.grecka - prabogini natury, zjawisk przyrody, zwierząt i pór roku. W Odysei Homera słowo pojawia się jeden raz i jest to najwcześniejszy przypadek jego użycia, który odnosi się do przyczyny dojrzewania roślin. Najpewniej sama z siebie zrodziła Dyriady i Hamadriady. Mit o Artemidzie opowiada o bogini, która różni się od innych. Nie mieszała się w żadne romanse ani nie pozwalała zbliżać się do siebie ani bogom, ani ludziom. Jej życie polegało na swobodnym przechadzaniu się po lasach w towarzystwie zwierząt. Mit o Artemidzie to jeden z najstarszych greckich mitów. Mówimy o jednej z Zgodnie z art. 435 k.c. prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby Qb7Hz. zapytał(a) o 00:18 Największe zagorżenia wynikające na skutek działania sił przyrody. Dam jana. To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać 1 ocena Najlepsza odp: 100% Najlepsza odpowiedź Kupse odpowiedział(a) o 06:37: Zagrożenia człowieka spowodowane działaniem sił przyrody to w języku potocznym zagrożenia naturalne, zwane też klęskami żywiołowymi lub kataklizmami. Są to zjawiska przyrody trudne do przewidzenia co do czasu i miejsca, naruszające normalne życie, niebezpieczne dla ludzi i ich mienia oraz powodujące zakłócenia w funkcjonowaniu gospodarki, transportu i łączności. Do tego typu zagrożeń zaliczamy powodzie, mgły i opady atmosferyczne, długotrwałe występowanie ekstremalnych temp., masowe występowanie szkodników, susze, pożary, huraganowe wiatry, wstrząsy sejsmiczne, lawiny, zlodowacenia, erupcje wulkanów oraz epidemie chorób ludzi, zwierząt i roślin. Odpowiedzi Zagrożenia człowieka spowodowane działaniem sił przyrody to w języku potocznym zagrożenia naturalne, zwane też klęskami żywiołowymi lub kataklizmami. Są to zjawiska przyrody trudne do przewidzenia co do czasu i miejsca, naruszające normalne życie, niebezpieczne dla ludzi i ich mienia oraz powodujące zakłócenia w funkcjonowaniu gospodarki, transportu i łączności. Do tego typu zagrożeń zaliczamy powodzie, mgły i opady atmosferyczne, długotrwałe występowanie ekstremalnych temp., masowe występowanie szkodników, susze, pożary, huraganowe wiatry, wstrząsy sejsmiczne, lawiny, zlodowacenia, erupcje wulkanów oraz epidemie chorób ludzi, zwierząt i roślin. Na żadne z nich nie mamy wpływu, jednakże jesteśmy w stanie ograniczać wielkość ich skutków. Powódź to wezbranie wód rzecznych lub morskich, powodujące wymierne straty, zarówno w sferze społecznej, jak i materialnej. Jest jedną z najbardziej groźnych i niszczycielskich w skutkach klęsk żywiołowych. Walka z nią jest stale aktualnym problemem ogólnoświatowym. Poważny wpływ na występowanie powodzi ma istniejący układ rzek oraz występująca w poszczególnych okresach roku sytuacja hydrologiczno-meteorologiczna. Powodzie w Polsce ze względu na proces powstawania, wezbrania można podzielić na opadowe, roztopowe, zimowe i sztormowe. Przyczyną wystąpienia powodzi mogą być: intensywne opady deszczu, roztopy wiosenne, zatamowanie biegu rzeki przez zatory lodowe czy osuwiska, uszkodzenie obiektów hydrotechnicznych itp. Wielkość powodzi określa się w 3-stopniowej skali. By uchronić się przed powodzią, budowane są liczne, wysokie wały przyrzeczne, reguluje się koryta rzek. Mgłą nazywa się krople wody (lub kryształy lodu) zawieszone w powietrzu, których dolna podstawa styka się z powierzchnią ziemi, powodując ograniczenie widoczności. Jest ona dużym zagrożeniem dla kierowców, żeglarzy, pilotów itd. W wielu przypadkach, a zwłaszcza w rejonach o wysokich średnich temperaturach, wsytępują niebezpieczne dla otoczenia susze. Następstwami suszy są pożary, które powstają niespodziewanie i szybko się rozprzestrzeniają, wywołując następstwa wtórne (wybuchy zbiorników paliw, powstanie trujących par i gazów, zawalenia się budynków). Najbardziej znanymi metodami walki z pożarem jest użycie środków gaśniczych. Do powszechnie stosowanych środków gaśniczych zaliczamy: wodę, pianę, piasek, gazy i proszki. Wstrząsy sejsmiczne to następstwa ruchu skorupy ziemskiej wskutek przemieszczeń mas skalnych w jej głębi, wybuchami wulkanów, zapadaniem się stropów podziemnych jaskiń krasowych itp. Mróz to stan, kiedy temperatura powietrza na otwartej przestrzeni jest niższa od temperatury zamarzania wody (0C) w normalnych warunkach. Powoduje zalodzenia na znacznych obszarach, odmrożenia, a nawet śmierć organizmów żywych. Na drogach zwalczany jest rozprzestrzenianiem pisaku lub soli. Ludziom zaś zaleca się przebywanie w ciepłych pomieszczeniach jak również odpowiedni ubiór w czasie znacznie zaniżonej temperatury powietrza. Epidemia to masowe szerzenie się (wybuch) określonej choroby, zwł. Zakaźnej jak i ujemnych, szkodliwych zjawisk w zbiorowisku ludzkim na określonym obszarze. W XXI wieku medycyna, stojąc na dość wysokim, lecz w dalszym ciągu pozostawiającym wiele do życzenia poziomie stara się eliminować wybuchy nagłych epidemii. Erupcja wulkanu, czy też wybuch wulkanu to zjawisko wydostawania się na powierzchnię Ziemi lub do atmosfery jakiegokolwiek materiału. Wybuchom wulkanów często towarzyszą trzęsienia ziemi. Najstarszą erupcją wulkany jest wybuch czynnego wulkanu Santoryn (Thira) w Grecji na Cykladach. Rozerwał on wyspę, na miejscu krateru powstała kaldera o średnicy 8 km, wypełniona wodami morza, popioły zasypały pobliskie wyspy aż po Kretę, fala tsunami wywołana trzęsieniem ziemi spustoszyła wybrzeża M. Egejskiego. Mieszkańcy Thiry prawdopodobnie zdążyli się ewakuować; szkody w całym rejonie Morza Egejskiego, przyczynienie się do podupadnięcia cywilizacji minojskiej. Zagrożeń naturalnych można wymienić i opisać wiele, jednakże nad ich zwalczaniem lub ograniczeniem głowi się cały świat. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Pomniki przyrody w okolicy Rakowo-Boginie Pomniki przyrody Rakowo-Czachy [1 km] Pomniki przyrody Nowe Krzewo [2 km] Pomniki przyrody Rybno [2 km] Pomniki przyrody Krzewo [2 km] Pomniki przyrody Pniewo [3 km] Pomniki przyrody Niewodowo [3 km] Pomniki przyrody Drozdowo [4 km] Pomniki przyrody Siemień Nadrzeczny [4 km] Pomniki przyrody Siemień-Rowy [4 km] Pomniki przyrody Kosaki [4 km] Pomniki przyrody Podkosacze [5 km] Pomniki przyrody Gać [6 km] Pomniki przyrody Lutostań [6 km] Pomniki przyrody Żelechy [6 km] Pomniki przyrody Puchały [6 km] Pomniki przyrody Koty [6 km] Pomniki przyrody Nowe Wyrzyki [6 km] Pomniki przyrody Podgórze [6 km] Pomniki przyrody Zosin [7 km] Pomniki przyrody Bronowo [7 km] Pomniki przyrody Wiktorzyn [7 km] Pomniki przyrody Piątnica Włościańska [9 km] Pomniki przyrody Piątnica Poduchowna [11 km] Pomniki przyrody Łomża [12 km] Pomniki przyrody Wizna [13 km] Pomniki przyrody Zambrów [16 km] Pomniki przyrody Grzymały Szczepankowskie [17 km] Pomniki przyrody Jednaczewo [17 km] Pomniki przyrody Jedwabne [18 km] Pomniki przyrody Góra Strękowa [20 km] Pomniki przyrody Krajewo-Korytki [20 km] Pomniki przyrody Giełczyn [21 km] Pomniki przyrody Szumowo [25 km] Pomniki przyrody Nowogród [25 km] Pomniki przyrody Zajki [27 km] Pomniki przyrody Stawiski [28 km] Pomniki przyrody Sokoły [29 km] Pomniki przyrody Pluty [29 km] Pomniki przyrody Wysokie Mazowieckie [31 km] Pomniki przyrody Łopuchowo [31 km] Okoliczne noclegi Noclegi Rakowo-Czachy [1 km] Noclegi Nowe Krzewo [2 km] Noclegi Rybno [2 km] Noclegi Krzewo [2 km] Noclegi Pniewo [3 km] Noclegi Niewodowo [3 km] Noclegi Drozdowo [4 km] Noclegi Siemień Nadrzeczny [4 km] Noclegi Siemień-Rowy [4 km] Noclegi Kosaki [4 km] Noclegi Podkosacze [5 km] Noclegi Gać [6 km] Noclegi Lutostań [6 km] Noclegi Żelechy [6 km] Noclegi Puchały [6 km] Noclegi Koty [6 km] Noclegi Nowe Wyrzyki [6 km] Noclegi Podgórze [6 km] Noclegi Zosin [7 km] Noclegi Bronowo [7 km] Noclegi Wiktorzyn [7 km] Noclegi Piątnica Włościańska [9 km] Noclegi Piątnica Poduchowna [11 km] Noclegi Łomża [12 km] Noclegi Wizna [13 km] Noclegi Zambrów [16 km] Noclegi Grzymały Szczepankowskie [17 km] Noclegi Jednaczewo [17 km] Noclegi Jedwabne [18 km] Noclegi Góra Strękowa [20 km] Noclegi Krajewo-Korytki [20 km] Noclegi Giełczyn [21 km] Noclegi Szumowo [25 km] Noclegi Nowogród [25 km] Noclegi Zajki [27 km] Noclegi Stawiski [28 km] Noclegi Sokoły [29 km] Noclegi Pluty [29 km] Noclegi Wysokie Mazowieckie [31 km] Noclegi Łopuchowo [31 km] Rakowo-Boginie informacje Szukam noclegu w Rakowie-Boginiach Mapa Rakowo-Boginie Dojazd do Rakowo-Boginie Atrakcje Rakowo-Boginie Rakowo-Boginie Zdjecia Rozkład jazdy Rakowo-Boginie Rakowo-Boginie Ulice Odległości Rakowo-Boginie Dziewanna jest powszechnie kojarzona z latyńską boginią Dianą, której przypisywano funkcję patronki dzikiej przyrody. Jan Długosz, pierwszy kronikarz używający tej nazwy, zresztą często dziś dezawuowany, pisał o niej: „A jako państwu Lechitów wydarzyło się powstać na obszarze zawierającym rozległe lasy i gaje, o których starożytni wierzyli, że są zamieszkiwane przez Dianę i że rości ona sobie władzę nad nimi /…/, tak Diana w ich [tj. Lechitów] języku Dziewanną [źródłowo: Dzewana] zwana, cieszyła się szczególnym kultem i nabożeństwem”. Wprawdzie istnienie Dziewanny jest zwykle kwestionowane przez badaczy religii Słowian, to jednak nie chodzi tu o słowną nazwę tej bogini. „Mater Verborum” z początku XIII wieku po raz pierwszy wyjaśnia znaczenie słowa devana i kojarzy ją w interpretacji Vaclawa Hanki (początek XIX w.) również z Dianą. Także staroruskie źródło „Słowo świętego Grzegorza o bałwochwalstwie” (w rękopisach już w XIV wieku) notuje bóstwo Diva, które można identyfikować z ową Dziewanną. Dane etnograficzne zdają się potwierdzać istnienie zjawy leśnej, tak np. u Serbołużyczan występuje Dźiwica, podobnie u Bułgarów. Wygląda więc na to, że dawna bogini dzikiej przyrody została w późniejszym folklorze słowiańskim zdegradowana do poziomu demonów (nimfy, rusałki). Dziewanna z jeleniem jadąca z duszami w zaświaty. Obraz inspirowany mitem Słowian łużyckich. Autor obrazu Jerzy Przybył, technika gwaszu Etymologia słowa sugeruje już rodzaj tego bóstwa: prasłowiańskie divьjь znaczy dziki, zarówno w odniesieniu do lasu (por. łacińskie silvestris – leśny, dziki), jak i do zwierząt w nim żyjących (łac. fera – dzikie zwierzę, ferus – dziki). I mimo że temu słowu przypisują językoznawcy również znaczenie indoeuropejskie – błyszcząca, jaśniejąca, to jednak nie wydaje się, by właśnie to znaczenie było podstawą rozumienia jej funkcji, choć i ono mogło być implikowane. Thietmar z Międzyborza (dzisiejszy Merseburg) w swojej kronice z początku XI w. wspomina o tym, że Lutycy (i inne zaodrzańskie plemiona słowiańskie) przywiązywali bardzo duże znaczenie do bogiń zobrazowanych na swoich stanicach wojennych. Notabene słowo luty oznacza tyle, co srogi, niemal dziki, tj. żyjący swobodnie. Orderyk Vitalis (XII w.) wymienia lutycką Freję, tj. boginię Ziemię; także pewien ślad bóstwa żeńskiego czczonego przez Lutyców pozostawia Wilhelm z Malmesbury, wspominając boginię z rogiem obfitości i nazywając ją Fortuną (prawdopodobnie chodzi o Ziemię i zarazem Dziwinę). Te dane nie pozostawiają złudzeń, że w przypadku Lutyców nieznane z imienia bóstwo żeńskie było tożsame z długoszową Dziewanną, która najwyraźniej jeszcze w XV-wiecznej Polsce znajdowała swoich czcicieli. Wniosek płynący z tych danych może być taki, że Lutycy, a także Lechici (o nich jednak brak starszych źródeł pisanych) czcili Ziemię. Jej hipostazą lub artykulacją, a może reprezentacją, była Dziwina, tj. bogini dzikiej przyrody, przede wszystkim lasu i żyjącej w nim zwierzyny, zapewniająca plemionom słowiańskim nie tylko alimenty, lecz także bezpieczeństwo, dając schronienie, będąc zarazem źródłem fortuny. Las wraz ze swoim podstawowym dobrem – drewnem (ongiś nieporównywalnie ważniejszym surowcem niźli dziś), stanowił jedyne źródło surowca do budowy (budowle kamienne wówczas nie były znane pomorskim Słowianom), był jedynym źródłem dającym energię cieplną (nie wykorzystywano jeszcze torfu), a żyjąca w nim zwierzyna oraz nasiona drzew (bukwina, żołędzina, orzeszyna) były zasadniczym źródłem ich pożywienia. W jeszcze innej etymologii Dziwinę można wywieść od prasłowiańskiego słowa divъ – istota niezwykła, co poniekąd odpowiada znaczeniu imienia owej bogini. Jako istota niezwykła była zarazem personifikowanym żywiołem opiekuńczym. Ponadto jawiła się jako darczyńczyni dzikiego ognia – divъ ognь, tj. świętego ognia życia. Właśnie w ogniu da się zauważyć jej związek ze Swarogiem-ogniem, bóstwem naczelnym, czczonym przez wszystkich Słowian, które mogło być tożsame ze wschodniosłowiańskim i bałtyjskim Perunem. Również ten związek wskazuje na centralne znaczenie bóstwa żeńskiego w sferze boskiej. Dla zobrazowania humanizmu dawnych Słowian warto jeszcze posłużyć się porównaniem w odniesieniu do chrześcijaństwa. Nowy Testament był spisywany już w czasach patriarchalnych, w których znaczenie kobiety było podrzędne. Taki model społeczny panował aż do czasów nam niemal współczesnych, by w końcu ulec modelowi równouprawnienia. Jak bardzo czczona była kobieta przez dawnych Słowian, wskazują nie tylko powyższe dane, ale i inne opisy, np. zawarte w tzw. Kronice Słowian, spisanej przez Helmolda z Bożowa (Bosau) w XII w. Dlatego musi bardzo dziwić nazywanie słowiańskiej kultury przedchrześcijańskiej niehumanitarną czy nawet barbarzyńską. Kwiat dziewanny. Autor obrazu Jerzy Przybył, technika gwaszu Kolejnym zjawiskiem godnym odnotowania jest występowanie rośliny o nazwie dziewanna (verbascum). Roślina ta porasta wzgórza, zarośla, nieużytki, skraje lasów, czyli w sumie tereny „dzikie”. Niektórzy badacze przypuszczają, że kukła Dziewanny (już w późnym folklorze) mogła być wykonana z ziela tejże rośliny. Jednakże nie da się jednoznacznie wykazać takiego związku. Dane folklorystyczne również nie potwierdzają jakiegoś specjalnego znaczenia rośliny dziewanny. Jak wynika z powyższego, domniemana bogini Dziwina wykazuje bardzo istotny związek z lasem, ze świętymi gajami i z ogniem, który od czasu do czasu pustoszył lasy, lecz jednocześnie zapoczątkowywał nowe życie. Czyżby zatem Dziewanna-Dziwina była jakby ziemską formą ognistego Swaroga – jasnoognistą zjawą dzikiego lasu (ziemi, przyrody)? Jeśli tak, to występuje tu swoista jedność ognia i lasu: nie ma tego pierwszego bez drugiego, a gdy już pojawi się ogień, to czerpie on swoją moc z drewna; czym bardziej ono zwarte, roboraste1, a takie tworzy się w naturalnym środowisku, tym silniejszy ogień, tym bardziej nieokiełznany – dzikszy. Na podstawie tej symboliki nie można powiedzieć, by jaśniejąca (ognista) Dziewanna była złą, czyniącą szkody i niszczącą boginią, tak jak i nie można twierdzić, że dzika przyroda jest formą chaotyczną, nielogiczną czy – praktycznie patrząc – niewydajną, albowiem powyższe atrybuty nie stanowią kategorii czysto przyrodniczych, lecz są jedynie ludzkimi i to bardzo miałkimi. Zauważyć jeszcze należy, że pożary w dzikiej przyrodzie pojawiają się tylko wyjątkowo, przynajmniej w tej strefie klimatycznej. Zatem Swarog-Perun jest mitygowany przez Dziwinę, która w gruncie rzeczy zapobiega skutkom jego gniewu. Właśnie w tym przejawia się jej pierwiastek żeński, a dzikość wcale nie jest atrybutem wzbudzającym strach w przyrodzie czy wywołującym chaos. Dzikość bowiem wyraża głębsze prawo natury, którego człowiek musi dopiero uczyć się, a antropomorficzne jego wyobrażenie ma mu niejako uzmysłowić i uprzystępnić to, co dla oka niedostępne, a dla rozumu abstrakcyjne. Krótko mówiąc, głęboką przyrodę znali już praszczurowie, lecz przez technikę oraz swoiście pojmowane chrześcijaństwo współczesny człowiek zgubił głębszy kontakt ze światem przyrody, i dopiero Arne Naess musiał mu o tym przypomnieć. W ten sposób Dziewanna-Dziwina powraca do ludzkiej świadomości po wielu wiekach banicji. Wojciech „Lutygozd” Wochna Wojciech „Lutygozd” Wochna – z wykształcenia i zamiłowania leśnik, filozof i językoznawca, znawca przyrody i kultury lokalnej oraz tradycji rodzimowierczej; propagator kultury serbołużyckiej. Autor wielu artykułów popularnonaukowych, prasowych i innych. Mieszka od urodzenia w Rokicinach-Kolonii k. Łodzi. Nauki pobierał w Zagnańsku, Lublinie, Dreźnie i Cheltenham. Ukończone technikum leśne i nauki humanistyczne na uniwersytecie drezdeńskim. Przypis:1. Słowo roborasty jest spolszczoną formą łacińskiego robur, -oris. Czyli roborasty to przybierający jakość roboru. Ale łacińskie robur przybiera w tekście dwa znaczenia: dębu (łac. quercus robur, popularnie w łacinie zwany roborem) oraz jego trwałego drewna. Czyli roborasty znaczy tyle, co dębnisty – mający wielką trwałość, wytrzymałość etc. Dębnisty-roborasty różni się od dębowego tym, że ta nazwa bezpośrednio nie wskazuje na gatunek drewna, lecz na jego trwałość, zbitość, wytrzymałość, zwartość. Właśnie tak rozumieli to słowo klasyczni łacinnicy. Od tego słowa wywodzi się np. już znane robustny, czyli krzepki/silny jak dąb. MITOLOGIA PLIS KRZYŻÓWKA A) Boginie opiekujące się siłami przyrody B) Bożek pól i lasów. C) Opiekowały się różnymi dziedzinami sztuki. D) Bogini niezgody, towarzysząca Aresowi. F) Czeluście, z których dochodziły jęki potępionych. A. Nimfy Mam nadzieję,że jest dobrze XD