Rada. Wypadek, jakiemu uległa pracownica uczestnicząc w kolizji drogowej, powinni Państwo zakwalifikować jako wypadek w drodze z pracy. W konsekwencji za okres niezdolności do pracy spowodowanej tym zdarzeniem Państwa pracownicy przysługuje prawo do wynagrodzenia oraz zasiłku chorobowego w wysokości 100% podstawy ich wymiaru. art. 97: Cofanie na autostradzie lub drodze ekspresowej: 300: art. 23 ust. 2: 156: art. 97: Wjazd na autostradę lub drogę ekspresową pojazdem, dla ruchu którego drogi te nie są przeznaczone: 250: art. 45 ust. 1 pkt 4: 157: art. 97: Zatrzymanie lub postój pojazdu na autostradzie lub drodze ekspresowej w innych miejscach niż wyznaczone w "S7/S8 21.10.2021"Zapraszam Cię do zasubskrybowania kanału, ocenienia i skomentowania filmu oraz dalszego udostępniania.Jeśli masz ciekawy film, wyślij go na Użytkownik. Posty: 254. RE: Kolizja, wyjazd z parkingu tyłem. Niebieski pojazd nie miał prawa przekroczyć linii ciągłej i łamiąc przepisy doprowadził do kolizji. A czyja jest wina w takim przypadku może Pan się zwrócić do instruktorów jazdy, zapewne chętnie wytłumaczą ten problem. 11-03-2021, 20:56. X234. Z omówionych względów według NSA poza zakresem rozpatrywanej sprawy pozostawała kwestia czy zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego przez podmiot zarządzający ruchem na drodze wewnętrznej (art. 10 ust. 7 ustawy – Prawo o ruchu drogowym) stanowi akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Początkujący. Posty: 9. kolizja z ciezarowka poza droga publiczna. Witam, jakis czas temu doszło do kolizji na drodze wewnętrznej w rejonie wyjazdu z stacji paliw (bez znaków,domniemam, iz to droga wewnetrzna) Opis sytuacji: Kierujacy pojazdem ciezarowym na rys.2 dojezdzajac do linii krawedziowej wyjazdu z stacji paliw, gdzie na calej W takich miejscach wolno parkować wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych znakiem D-18 lub poziomych P-18 i w żadnych innych. Kompetencje straży miejskiej, a nawet policji kończą się na osiedlowych parkingach, które nie są oznaczone jako strefa ruchu czy zamieszkania. Tam teoretycznie może dziać się wszystko. Lód i gołoledź na drogach. Na DK92 zderzyło się pięć aut (galeria) Rozbite samochody i jedna osoba ranna - to bilans wypadku, do jakiego doszło dziś rano na drodze krajowej nr 92 w Psarach Małych w pow. wrzesińskim. Zderzyły się tam cztery ciężarówki i jedna osobówka. Podobnie jak w przypadku kolizji, jesteś zobowiązany do zabezpieczenia miejsca wypadku. Uczestnikom nie wolno podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku, np. przez zatarcie śladów na miejscu. Niszczeniem śladów może być m.in. usunięcie pojazdów. Jeśli sytuacja na to pozwala, zrób zdjęcia i spisz Drogi gminne to drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii dróg publicznych, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych ( art. 7 ust. 1 ustawa o drogach publicznych ). Zaliczenie danego ciągu do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady OT4q2. Kamil Czekirda Kolizja wydarzyła się dnia r. na słynnym rondzie im. Kowcza w Lublinie w obrębie zjazdu w kierunku ul. Krochmalnej. Uczestniczkami kolizji były dwie Panie, kierująca Oplem jechała pasem zewnętrznym, kierująca Citroenem natomiast pasem wewnętrznym. Obie zamierzały pojechać w kierunku ul. Filaretów, tak jak robi to codziennie wielu kierowców w Lublinie, i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie zepsuty autobus komunikacji miejskiej stojący na prawym pasie tuż za zjazdem z ronda. Do wyboru pozostał więc jeden pas, lewy. Kto mógł go zająć? Kierująca Oplem czy Citroenem? To pytanie było nie lada zagwozdką zarówno dla Komendy Miejskiej Policji w Lublinie, Sądu Rejonowego Lublin-Zachód, czy biegłego, mogłoby się wydawać, ekspertów ruchu drogowego, jak i dla kierujących oboma pojazdami. Dalsza część artykułu pod linkiem: Procedura uzyskania zezwolenia na podstawie specustawy drogowej. Specustawa drogowa stanowi narzędzie prawne uproszczenia procedur tworzenia dróg publicznych. Unormowania proceduralne zawarte w specustawie różnią się znacznie od regulacji sprzed jej uchwalenia. W polskim porządku prawnym obowiązuje kilka tzw. specustaw, tj. aktów prawnych uchwalonych w celu rozwiązania doraźnego problemu, zagadnienia. Specustawy dotyczą przede wszystkim przygotowywania i realizacji inwestycji infrastrukturalnych i związane są między innymi z drogami publicznymi, transportem kolejowym, budowlami przeciwpowodziowymi czy lotniskami cywilnymi. Specustawa została także uchwalona w ramach przygotowań do organizacji Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Potrzeba uchwalania specustaw wynika zazwyczaj z braku efektywności regulacji ogólnych lub procedur administracyjnych w danym obszarze. Wprowadzenie Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( z 2015 r. poz. 2031, dalej: specustawa drogowa) określa w sposób szczegółowy procedurę poprzedzającą budowę dróg publicznych. Ratio legis tej ustawy to niewątpliwie rozwój infrastruktury drogowej w Polsce. Uproszczone procedury skutkują skróceniem czasu przygotowania dokumentacji projektowej, uzyskiwania niezbędnych opinii, co w konsekwencji przyczynia się do szybszego rozpoczęcia budowy autostrad, dróg szybkiego ruchu czy obwodnic miast. Pomimo wyżej wskazanych korzyści dla uczestników procedury związanej z realizacją inwestycji drogowych przepisy specustawy drogowej budzą niejednokrotnie wątpliwości praktyczne. Niniejszy artykuł poświęcony jest zagadnieniom problemowym związanym z uzyskaniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (w skrócie: ZRID) w świetle specustawy drogowej. Omówiony w nim zostanie zakres przedmiotowy tej regulacji, kolizja norm specustawy drogowej i innych ustaw z zakresu prawa budowlanego, charakter prawny ZRID, podmioty uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o wydanie ZRID, procedura jego wydawania oraz kwestia kompetencji przedstawicieli organów administracji w tym zakresie. Zakres przedmiotowy regulacji specustawy drogowej Przepisy specustawy drogowej nie zawierają legalnej definicji pojęcia inwestycji z zakresu dróg publicznych, odsyłając w tym zakresie do definicji drogi publicznej z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( z 2015 r. poz. 460, z późn. zm., dalej: Zgodnie z zawartą tam regulacją jest to droga zaliczona do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, ograniczeniami i wyjątkami określonymi w przepisach. Zgodnie z art. 4 pkt 2 drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznacz oną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Drogi publiczne i wewnętrzne są zatem budowlami w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zasadnicze znaczenie dla stosowania specustawy ma jednak definicja budowy drogi zawarta w ustawie o drogach publicznych, zgodnie z którą jest ona wykonywaniem połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a także jego odbudową i rozbudową. Ze względu na położenie wyróżnia się następujące kategorie dróg: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Innym kryterium podziału jest dostępność dróg, według którego dzieli się je na drogi ogólnodostępne i drogi o ograniczonej dostępności (w tym autostrady i drogi ekspresowe). Od dróg publicznych należy odróżnić drogi wewnętrzne, tj. drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg (art. 8 Specustawa drogowa z dnia 25 lipca 2008 roku przed nowelizacją, która weszła w życie 10 września 2008 roku, obejmowała swoją regulacją jedynie drogi krajowe oraz drogi w miastach na prawach powiatu, finansowane z budżetów tych miast, nie znajdowała zaś zastosowania do wszystkich dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Budowa drogi a przebudowa i remont drogi Na tle specustawy drogowej pojawiły się niejasności interpretacyjne co do zakresu inwestycji drogowych, do których przedmiotowa regulacja się odnosi. Dotyczyły one głównie tego, czy zakres stosowania specustawy drogowej można rozszerzyć na remont i przebudowę drogi. Taka wykładnia przepisów nie wydaje się jednak zasadna z punktu widzenia celu ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 19 remont drogi jest wykonywaniem robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym. Przebudowa drogi oznacza zaś, zgodnie z art. 4 pkt 18 wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i podlega jedynie zgłoszeniu właściwemu organowi. Zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zarówno w przypadku remontu drogi, jak i jej przebudowy roboty budowlane ograniczają się do istniejących granic pasa drogowego. Wykładnia celowościowa specustawy prowadzi do wniosków, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczy budowy nowej drogi (ewentualnie jej rozbudowy). Towarzyszy jej zajęcie i przejście prawa własności nieruchomości nią objętych na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Okoliczności te odróżniają budowę od przebudowy lub remontu, co prowadzi do wniosku, że zakresu specustawy nie należy rozszerzać na powyższe pojęcia. Specustawa drogowa a inne ustawy Regulacje specustawy drogowej wprowadzają rozwiązania o charakterze lex specialis, upraszczając procedurę administracyjną i kształtując proces inwestycyjny z zakresu dróg publicznych. Zgodnie z art. 11c specustawy drogowej do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 11i specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w niej nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. W sprawach tych nie stosuje się natomiast przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( 2003 nr 80 poz. 717) oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji ( 2015 poz. 1777), co oznacza, że lokalizacja drogi może być niezależna od tego, co zostało ustalone w prawie miejscowym. Ponadto w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 3 specustawy drogowej zatytułowanym Nabywanie nieruchomości pod drogi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( 1997 nr 115 poz. 741). Po nowelizacji specustawy drogowej z 2008 roku jest ona wyłączną regulacją poprzedzającą budowę drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W odniesieniu do przypadków, gdy plan miejscowy przewiduje przebieg drogi publicznej, prace budowlane mogą być prowadzone wyłącznie na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Pozwolenie na budowę drogi może być wydane jedynie w przypadku, gdy postępowanie w sprawie takiego pozwolenia zostało wszczęte przed wejściem w życie nowelizacji, tj. do 10 września 2008 roku. W odniesieniu do inwestycji wewnątrz pasa drogowego oraz budowy drogi wewnętrznej, gdy brak jest planu miejscowego, zastosowana zostanie standardowa procedura, tj. w oparciu o warunki zabudowy i pozwolenie na budowę. Charakter prawny zezwolenia na realizację inwestycji drogowej Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, które łączy decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi z pozwoleniem na budowę. Można ją zatem uznać za kompleksową decyzję, która oprócz pozwolenia na budowę wywłaszcza nieruchomości znajdujące się w pasie inwestycji, jak również zatwierdza podział nieruchomości. Decyzja ta może również ograniczyć korzystanie z nieruchomości sąsiednich w celu przebudowy infrastruktury technicznej i dróg niższej kategorii. Ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej, jako inwestycji liniowej przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Skutkiem połączenia postępowań administracyjnych jest wydanie jednego rozstrzygnięcia. Podmioty uprawnione do wystąpienia z wnioskiem o wydanie ZRID Zgodnie z przepisami specustawy drogowej podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie ZRID jest właściwy zarządca drogi. W odniesieniu do dróg krajowych położonych poza terenami miast na prawach powiatu oraz wszystkich dróg szybkiego ruchu i ekspresowych, w tym również położonych na terenie miasta, jest nim Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Prezydenci miast na prawach powiatu mogą złożyć wnioski o wydanie ZRID w odniesieniu do wszystkich kategorii dróg, z wyłączeniem dróg ekspresowych i szybkiego ruchu. Poza miastami na prawach powiatu w odniesieniu do dróg wojewódzkich odpowiednią osobą jest marszałek województwa, natomiast dla dróg gminnych – wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Ponadto decyzja ZRID powinna być skierowana do zarządcy drogi, a nie zarządu. Ma to swoje skutki prawne, ponieważ tylko zarządcy drogi przysługuje uprawnienie do wniesienia odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego. Procedura wydawania ZRID Po złożeniu przez odpowiedni organ wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wojewoda (w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich) albo starosta (w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych) zawiadamia właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji. Zawiadomienie zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części według danych zawartych w katastrze nieruchomości oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. Kompetencje przedstawicieli organów administracji do wydania ZRID Przy wydawaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostały zachowane kompetencje przedstawicieli organów administracji państwowej, tj. wojewody w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich oraz starosty w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych. Problem kompetencyjny pojawia się w sytuacji wydawania decyzji dotyczącej skrzyżowania drogi wojewódzkiej albo krajowej z drogami powiatowymi i wojewódzkimi. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OW 80/07, w tym przypadku organem właściwym dla całej inwestycji jest organ wyższego stopnia, tj. wojewoda. Natomiast w sytuacji, kiedy część inwestycji (np. budowa drogi powiatowej w mieście na prawach powiatu) wkracza w granice sąsiedniego powiatu, zastosowanie ma ogólna zasada z Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą właściwy jest organ, na którego części leży większa część inwestycji. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydawana jest w terminie 90 dni od złożenia wniosku przez właściwego zarządcę drogi. Zgodnie z art. 11f specustawy drogowej zawiera ona w szczególności: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren (w tym określenie granic pasów drogowych), warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zatwierdzenie podziału nieruchomości, oznaczenie nieruchomości lub ich części według danych zawartych w katastrze nieruchomości, a także zatwierdzenie projektu budowlanego. Podsumowanie Specustawa drogowa stanowi narzędzie prawne uproszczenia procedur tworzenia dróg publicznych. Ratio legis omawianej ustawy to przyspieszenie rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce, w szczególności na potrzeby transportu. Unormowania proceduralne zawarte w specustawie różnią się znacznie od regulacji sprzed jej uchwalenia i dotyczą zarówno początkowego stadium postępowania, jak i weryfikacji ostatecznej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Co istotne, na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności (wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych). Regulacja ta modyfikuje niektóre zasady ogólne procedury administracyjnej (np. zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu), zaś szczególny nacisk kładzie na zasadę szybkości postępowania. Artur Sidor radca prawny, wspólnik w Kancelarii Pietrzak Sidor & Wspólnicy Anna Matysiak prawnik w Kancelarii Pietrzak Sidor & Wspólnicy O kancelarii Kancelaria Pietrzak Sidor & Wspólnicy powstała w 2007 roku. Tworzy ją zespół kilkunastu praktyków posiadających doświadczenie w wielu dziedzinach prawa. Większość ma za sobą kilkunastoletnią praktykę zawodową i wieloletnie doświadczenie w samodzielnym świadczeniu pomocy prawnej. Zespół prawników Kancelarii Pietrzak Sidor & Wspólnicy świadczy kompleksową obsługę prawną na rzecz klientów korporacyjnych oraz indywidualnych. Prawnicy Kancelarii specjalizują się w sprawach z zakresu: prawa gospodarczego, prawa budowlanego, transakcji handlowych, prawa bankowego, obrotu nieruchomościami, prawa pracy, prawa farmaceutycznego oraz własności intelektualnej, a także postępowań sądowych, arbitrażowych i prawa karnego. Kancelaria Pietrzak Sidor & Wspólnicy współpracuje również z zagranicznym kancelariami, w tym: Collins Benson Goldhill (z siedzibą w Londynie), Doughty Street Chambers (z siedzibą w Londynie) oraz Tricaud-Traynard (z siedzibą w Paryżu). Czym jest kolizja poza drogą publiczną i jakie konsekwencje się z nią wiążą? Prawdą jest, że nie obowiązują tu ogólne zasady ruchu drogowego, ale i tak należy zachować należytą ostrożność. Jej brak może oznaczać kłopoty. Podstawowe pojęcia: czym jest kolizja?Czym jest kolizja poza drogą publiczną? Najpierw warto uściślić podstawowe pojęcia. Czym właściwie jest sama kolizja i jakie następstwa niesie? Przede wszystkim kolizja drogowa jest zdarzeniem drogowym, które pociągnęło za sobą wyłącznie straty materialne. Nie ma tu miejsca śmierć ani doznanie urazów przez osoby biorące udział w zdarzeniu. Chociaż w potocznym języku kolizja używana jest zamiennie z wypadkiem, to oba terminy nie są synonimami. Kolizja jest o wiele mniej dramatycznym zdarzeniem jeśli chodzi o jej konsekwencje. W praktyce dotyczy głównie stłuczek. Wypadek drogowy ma miejsce wówczas, gdy przynajmniej jeden z uczestników zdarzenia doznał urazu lub zmarł. Bardzo ważne: śmierć danej osoby nie musi nastąpić na miejscu wypadku. Kolizja poza drogą publiczną. Co warto wiedzieć?Jakie konsekwencje niesie kolizja poza drogą publiczną? Co warto wiedzieć o takim zdarzeniu drogowym? Na drodze wewnętrznej nie obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego. Nie oznacza to jednak, że panuje tu absolutna samowolka. Przede wszystkim obowiązuje Art. 48 Kodeksu Wykroczeń, który brzmi:Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, strefą zamieszkania lub strefą ruchu, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innej osoby, podlega karze grzywny albo karze wszystko nie możemy więc zagrażać innej osobie i utrudniać ruchu. W szczególności chodzi o:Stosowanie się do znaków jazdy po spożyciu która nie powoduje zagrożenia w ruchu drogowym dla pierwszeństwa przy wyjeżdżaniu z drogi wewnętrzne oznaczone stosowną tabliczką to także parkingi i place. Miejsca te związane są zaś z częstymi stłuczkami, czyli kolizjami drogowymi. Zwykle są to niegroźne zniszczenia takie, jak choćby uszkodzenia lusterek lub otarcia. Rzadziej zdarzają się większe problemy. Co zrobić, gdy dojdzie do kolizji poza drogą publiczną? Podstawowym działaniem jest to, aby sprawca kolizji podpisał oświadczenie o spowodowaniu stłuczki. Jest to istotne przy kontakcie z ubezpieczycielem. Zobacz wideo Raport: Dzieci na drogach ryzykują życiem i zdrowiem Kolizja poza drogą publiczną: mandat. Co zrobić, gdy pojawiają się problemy?Co jeszcze warto wiedzieć jeśli chodzi o kolizję poza drogą publiczną? Mandat nie może tutaj zostać wystawiony poza sytuacją, gdy miejsce jest oznaczone jako ''strefa ruchu''. Czy warto jednak wzywać policję do takiego znaczenia? Zwykle można się obyć bez interwencji funkcjonariuszy. Istnieje jednak kilka wszystkim policjanci muszą interweniować wtedy, gdy chodzi o groźny wypadek i są w jego wyniku osoby ranne. Poza tym zdarza się, że osoba będąca sprawcą kolizji nie chce podpisać oświadczenia. Wówczas policjant może sporządzić notatkę służbową. Ta zaś będzie mogła służyć jako dowód o prawdziwości naszej wersji zdarzeń przed ubezpieczycielem. Nawet jednak wówczas, gdyby policja odmówiła przyjazdu, nie jesteśmy na straconej pozycji. Warto też zwrócić uwagę na to, że niekiedy sprawca stłuczki nawet po podpisaniu oświadczenia będzie się wypierał całej sytuacji. Pada wówczas często stwierdzenie, że podpisując się, był w stanie szoku. Co zrobić, aby nie było żadnej wątpliwości co do przebiegu kolizji poza drogą publiczną? Pomocne będzie z pewnością znalezienie innych świadków zdarzenia. Oprócz nich trudne do podważenia będzie nagranie z monitoringu. Zobacz też: Mandat za kolizję w 2022 r. Nie dziwi, że kierowcy chcą się dogadać Zastanawialiście się kiedyś, kto ma pierwszeństwo na drodze wewnętrznej lub kto byłby winny w przypadku stłuczki? Jeśli tak, to nie jesteście jedyni – często mają z tym problem nawet sami policjanci. Winne temu są nieprecyzyjne kodeksu drogowego z września wprowadziła co prawda pojęcie „strefy ruchu”, którą zarządcy dróg wewnętrznych będą mogli ustanowić poprzez odpowiednie oznakowanie. Niestety, do tej pory nie wydano jednak rozporządzeń, jak trzeba to robić, a nawet jak ma wyglądać znak wskazujący początek i koniec strefy ruchu. Jak udało się nam ustalić w Ministerstwie Infrastruktury, projekty rozporządzeń od listopada zeszłego roku wciąż są na etapie uzgodnień miedzyresortowych. Niestety, nikt nie potrafił nam udzielić informacji, kiedy możemy spodziewać się wejścia ich w życie. Nawet jeśli doczekamy się wspomnianych rozporządzeń, to i tak nie od razu wszystkie drogi wewnętrzne uzyskają status strefy ruchu, w której będą obowiązywały przepisy ruchu drogowego. Wszystko zależeć będzie od woli zarządców, a często problemem jest nawet ich ustalenie. Wielu z nas nadal będzie więc musiało poruszać się po drogach, na ktorych nie obowiązuje kodeks drogowy. Zgodnie z zapisami ustawy o drogach publicznych oznakowanie i zarządzanie drogami wewnętrznymi należy do zarządcy lub właściciela terenu, przez który droga przebiega. Jednocześnie, mimo że kodeks drogowy nie obejmuje swoimi zapisami takich dróg, przyjmuje się, że ze względów bezpieczeństwa obowiązują tu fundamentalne zasady „Prawa o ruchu drogowym”, takie jak ruch prawostronny czy tzw. reguła prawej ręki. Zatem w większości przypadków można ustalić, kto był sprawcą kolizji czy wypadku. Ponadto rozstrzygnięcie ułatwić mogą znaki postawione przez zarządcę lub właściciela terenu, na którym znajduje się droga, ale pod warunkiem, że ich wygląd i sposób ustawienia jest zgodny z prawem. Choć policja i straż miejska nie mogą zgodnie z kodeksem drogowym podjąć postępowania mandatowego na drodze wewnętrznej, to w przypadku gdy kierujący pojazdem nie zachowa należytej ostrożności, w wyniku czego zagrozi bezpieczeństwu innych osób, podlega odpowiedzialności z art. 98 kodeksu wykroczeń. strona 2 W przypadku kiedy w trudnym do rozstrzygnięcia zdarzeniu na drodze wewnętrznej poprosimy policję o interwencję, funkcjonariusze powinni sporządzić notatkę, która może pomóc nam w późniejszym uzyskaniu odszkodowania. Strefa zamieszkania - Strefa zamieszkania (określona znakami „D-40” i „D-41”) to obszar, który może obejmować drogi zarówno publiczne, jak i wewnętrzne. W tym drugim wypadku na obszarze tak oznaczonym obowiązują wszystkie przepisy kodeksu drogowego, a co za tym idzie – policja i straż miejska (gminna) mogą tam interweniować i karać kierowców. Aby jakiś obszar można było uznać za strefę zamieszkania, powinny być spełnione dwa warunki: 1. wjazdy i wyjazdy ze strefy muszą być oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi, 2. musi to być teren, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego (pieszy może korzystać z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem, ograniczenie dopuszczalnej prędkości pojazdów do maksymalnie 20 km/h, postój wyłącznie w wyznaczonych do tego miejscach). Znak strefy zamieszkania jest w tym przypadku niejako nadrzędny względem znaku drogi wewnętrznej. W razie kolizji, po której żaden z kierowców nie przyznaje się do winy, można wezwać policję. Pamiętajmy, że sprawca zdarzenia zostanie wtedy obligatoryjnie ukarany mandatem! Interwencja policji - Czytelnicy skarżą się, że policjanci często nie chcą interweniować, gdy wzywa się ich do kolizji na drodze wewnętrznej. Trzeba podkreślić, że funkcjonariusze nie mogą odmówić interwencji w takich sytuacjach! Co prawda, nie mogą też wtedy stosować postępowania karnego – powinni jedynie sporządzić notatkę służbową i pouczyć kierowców o dalszym postępowaniu. Niestety – często jedynym wyjściem jest droga cywilnoprawna. Poznaj prawoDrogi wewnętrzne Ustawa o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. Art. 8. 1. Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. 4. Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy do zarządcy drogi publicznej. Ustawa Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. Art. 1. ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi w ust. 1 pkt 1 (droga publiczna, strefa zamieszkania oraz strefa ruchu - przyp. red.), w zakresie: 1) koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób; 2) wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych. Strefa zamieszkania i strefa ruchuUstawa Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. Art. 1. Ustawa określa: 1. zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; (...) Art. 2. 16. strefa zamieszkania – obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi; 16a. strefa ruchu – obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi ; Grzywna na drodze wewnętrznejUstawa Kodeks wykroczeń z dnia 20 maja 1971 r. Art. 98. 1. Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, nie zachowuje należytej ostrożności, czym zagraża bezpieczeństwu innych osób, lub nie stosuje się do przepisów regulujących korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów, podlega karze grzywny albo karze nagany.